Ақтардым кейіненнен өткен істі,
Бұрынғы атамыздың ісі сондай.
Жылқышы:
Шырағым, дау оқып па ең бала жастан,
Өнерің он жасыңда судай тасқан.
Тыңдасаң ерлерімді мен айтайын,
Өтіпті Қадырқұлда Бітік, Баспан.
Былайғы судың басы – Қобдал, Елек,
Екпіндеп сөз айтасың бөлек-бөлек.
Байұлы он екі ата дағдарғанда,
Дүйімбай қол бастаған батыр Төлек.
Өлеңге сен де дайын, мен де дайын,
Жүйрік бол, жүйрік болсаң не қылайын?
Қаратау, Жаңабай мен Жалғас өтті,
Мен кімнен айтар сезге қорғалайын.
Түскенде қырық күн тұман Шерқалаға,
Бастаған Байұлыны Телібайым.
Мұрат:
Дау емес, жол оқыдым бала жастан,
Өнерім он жасымда судай тасқан.
Байғұс-ау, ақын болсаң шыңына бар,
Қарарсыз өтірікке құр таласпан.
Қалмақты ер Итемген бостырыпты,
Сол күнде қоныс бермей Қарағаштан.
Қалмақты Қарамайсы Төлес қуып,
Қаңғырып қасына ерген Бітік, Баспан.
Ойлашы, дүниенің өзі жалған,
Мұрат Мөңкеұлы