Мұрат:
А, кемпір, дүниенің өзі жалған,
Жалғаншы қолдан кетсе әркімге арман.
Тұрланның мұндай жерде аулын айтпа,
Ауылды айтпас болар қырсық шалған.
Жорықтың алды оңбаған, арты оңбас-ты,
Бес ауыл өлген шіріп Жәдікбайдан,
Шығарды тойға күндіз бір шытыра,
Шапанды ұрлап берді ме түнде саған?
Әркімнен дүние өтеді пелде-пелде,
Білмейді пелде өткенін кей шерменде.
Жолаушы жалғыз атты қона алмайды,
Мырзалық қайдан болды сіздің елден.
Шығарды тойға күндіз бір шытыра,
Шапанды ұрлық-тағы түнде берген.
Тыныштық:
Өлеңге сен де телі, мен де телі,
Айқайлап даусым шықса, шығар белім.
Бұл жерде Беріш пен Шеркеш сыбай отыр,
Менің аз мақтасам да көрмегенім.
Халық қалап Бекмағамбет хакім болып,
Сіңіп жүр Дүйсе, Құдас рулы елің.
Ерікті онша, Беріш, мықты болсаң,
Неғылып жалғыз үйлеп тентіредің?
Мұрат:
Құрттың-ау білмей айтып амалымды-ай,
Халқымның шүкір етем аманына-ай.
Халық болып өз еркіммен көшетұғын,
Қазақ-ау, күнің бар ма баяғыдай?
Үш арыс Алдабергенде Жауғашты бар,
Санап ал, басы Айжарық, адамыңды-ай.
Мұрат Мөңкеұлы