Мұқтажын қиналғанда сенен сұрап.
Келгенде жасымайсың күндіз-түні,
Жүрегің қозғалмайды соған шыдап.
Той қылып, ұзатып тұр Сыйқыт қызын,
Ер жігіт ұмытпайды татқан тұзын.
Әншейін қара қазақ менсінбедің,
Сен іздеп барып алдың төре қызын.
Дүние өтер бастан атқан таңдай,
Болады мұның соңы әлдеқандай?
Қыз алып ақсүйектен Шахан сынды
Ұл туды жұрт көруге Мәмбетжандай.
Он жаста оймауыттан үлгі алған, қыз,
Кеудеге ақыл-сана қолданған қыз,
Он бесте қызыл мақпал шұлғанған қыз.
Ән салған ауылдағы жігіттерге
Бір ауыз тіл қатуға бұлданған қыз.
Сәукеле, алтын зерің өңірдегі,
Алдырған қос нар беріп Хиуадан, қыз.
Мен көрмен әйелдерден сендей сұлу
Өтіпті Зылиха мен Зибадан, қыз.
Төгілтіп тең жорғаны тойға мініп,
Көздерді оттай жағып қинаған қыз.
Дүния бізден бір күн өтер-ау деп,
Күніге неше түрлі қырланған қыз.
Ақылың қатарыңнан артық туған
Кем емес Асау менен Тұрланнан, қыз.
Қызғалдақ қырда өскен гүлді алған қыз,
Ақынның жүрегінен жырланған қыз.
Бұлақтай тал бойыңда сыр тұнады,
Сылдыры естіледі сырғаңнан, қыз.
Мұрат Мөңкеұлы