Той қылып, жұрт шақырдың, Аман мырза,
Есболай, Шеруен бай, тамам мырза.
Тарылғанға ат береді, ашыққанға ас,
Келеді Беріш тарылса саған, мырза.
Есболай, ауыл едің қыдыр көрген,
Тұқымың асыл еді туып-өнген.
Жау жайпап, қараңғыда ту көтерді,
Баласы Есболайдың ер Итемген,
Таудағы түбі тесік тас бұлақтай
Шынжырың келе жатыр арғы жерден.
Табылды, Итемгеннен Қара туды,
Қалдыбай, Қабыл, Мәтен және туды.
Ар жағы Есболайдан бермен қарап
Аузына әлі жұрты қаратулы.
Кісіден қолын жайып бата алмаған
Туғаннан дәрежесін ала туды.
Шынжырың арылмаған бір сой едің
Әуелде Алла артық жаратулы.
Артында Қабыл қалды Қара өлгенде,
Ап кетер атан жүгін нар өлгенде.
Берішті жеті баулы бір күйзелтті
Кешегі Ожырайдан Дәрі өлгенде.
Бақытың бірден екі өрмелейді
Қайтпаса тұқымыңның бәрі өлгенде.
Есболай ауыл еді қалың ірге,
Мұрат Мөңкеұлы