Жаз болса Сарыарқаға келеді Адай,
Күз болса қайтушы еді шөл жағалай.
Аз ауыл Бәйімбетті аяды жәуміт,
Қысқы жұт қарсы көшіп жазғы жауға-ай.
Шабылды тоғыз ауыл қызыл хақтан,
Сөйлесе сезіледі тіл мен жақтан.
Мінгені ит жәуміттің өңкей бедеу,
Өсірген сылап-сипап құлыншақтан.
Келеді бүтін Адай мұздай аман,
Тең өліп төрт жиенім маған батқан.
Ықылас Қамысбайдың күйеуі екен,
Атқан оқ ажалсызға тие ме екен?
Кешегі жаудан өлген төрт ақсұңқар,
Бәрі де Ағатайдың жиені екен.
Досекем қойқын көкті баптап келді
Қоразда бір аяғын ақсап келді.
Кешегі жау қашырған қырық кісі,
Беріштің төрт жиенін мақтап келді.
Досекем аз кісімен қуғын қуған,
Қылышын қаһарланса, қанға жуған.
Ішінде қара мойын серкесі бар,
Қайта ма серкелі қой айдын судан.
Қорыққанның бәрін құдай сақтап келді,
Қайраттың пайдасы жоқ артық туған.
Ат қылып жауға міндің қаракерді,
Белгілі ол нағашың Жапарберді,
Ақтығы Бөтекемнің Есенияз,
Қояйын айта түсіп есіл ерді,
Есболай, ер Итемген енетейін,
Беріштен ер өткен жоқ онан кейін.
Мұрат Мөңкеұлы