Күрсінумен көп күндердің өткені,
Сол күндердің өтеуі не өкпелі?
Жауа алмаған мына тамыз аспаны,
Саған да ұқсап, маған да ұқсап кеткені!
Өлең сүріп, өмір жазып… алданам,
Арманына алданбайтын бар ма адам?
Жанарымыз жасқа тұнып тұрса да,
қоштасарда жалғыз тамшы тамбаған.
Жылатпауға қасам ішкем, сөз беріп,
Сол бір сөзім кетпеп еді өзгеріп,
Жылатуға болмайтынын сезсек те,
Жұбатуға болатынын сезбедік!
Содан бері өтті, өшті шақ талай,
өткендердің аяулысы-ай, аппағы-ай!
Өзге жанға күле алмай жүрмісің,
Мына күннің жауа алмауы батқаны-ай!
ЕРЛАН ЖҮСІП