Бәріне Қанкүреңді қарайлатпай,
Қасына аң-құстарды маңайлатпай.
Жүре алмас ақын адам айдалада,
Көңілге күй кіргізіп, ән ойнатпай.
Кезіксе қарсы алдынан түлкі, қарсақ,
Жүргені – мың күн тілеп, бір күн аңсап.
Ағызып Қанкүреңнің терін алып,
Қалғандай болар еді-ау шері тарқап.
Қарашы, ойда жоқта мына кепті,
Бірдеме дөң астынан бұлаң етті.
Сәкен де Қанкүреңін бір тебініп,
Соңынан жеде қабыл қуа кетті.
Бесатар белдігінде алған түйіп,
Қол салып,
Болжап қояр бойын жиып.
О, ғажап!
Көлденеңдеп өте берді,
Алдынан,
Арып-ашқан ақсақ киік.
Қалт етіп тұра қалды Сәкен аяп,
Қалды да ақбөкенге сәл-пәл таяп.
Шылбырын баялышқа іле салып,
Атынан қарғып түсті ойланбай-ақ.
Қашпады байғұс бөкен,
Қалжыраған.
Жасаурап көзінен жас сәл жылаған,
О, ғажап!
Терісіне тұр ілігіп,
Бөкеннің бір сирағы салбыраған.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ