Өзінен өзге жанды сезбеген соң,
Айқайлап өз өзінен ән салады.
Қаумалап кеудесінде сан сұрақтар,
Санасын сансыз рет сансыратқан.
Қалт етіп,
Сәкен әнін тыңдай қалған,
Інінен жаңа шыққан саршұнақтар.
Өзі де шабыттанып, көріктеніп,
Бекініп ат үстінде,
Беріктеніп.
Жазықта бауыр жазып алады бір,
Құйғытып –
Қанкүреңге ерік беріп.
Жатқанын
Жүрегінде дертін жұрттың,
Сездіріп –
Сергіттің де,
Серпілдірттің.
Сегіз ай тас түрмеде жатқан Сәкен,
Қадірін жаңа білді еркіндіктің.
Бетбақтың жері тұйғын,
Шөбі шүйгін.
Табиғат баға жетпес берген сыйдың.
Салт атпен
Сардалаға шыққан кезде,
Күмбезін көтереді көңіл-күйдің.
Ақ сояу, қоңыр жусан, қара жусан,
Табылар сайдың бойын ала қусаң.
Итсигек, түйеқарын, сартораңғы,
Изені ебелек пен… қанша мың сан.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ