Арқаның Бетбақ деген даласы бар,
Ақтаңдақ, боз топырақ, қарашұбар.
Бір жылы сол Бетбақты көктей өткен,
Қазақтың Сәкен сынды баласы бар.
Сол Сәкен келе жатыр Бетпақпенен,
Аңызақ,
Арпалысып аптаппенен.
Бір құдық кезігеді ара-тұра,
Ауызын жауып кеткен қақпақпенен.
Ұқсайды бір жауынгер жарадарға,
Ағызып қан күреңін барады алға.
Білдіріп бір тіршілік бар екенін,
Ұшады анда-санда ала қарға.
Жүрісі қан күреңнің ұлы жортақ,
Бәріне келе жатыр ол таңырқап.
Баялыш, бетегенің басын шалып,
Соғады анда-санда жел қоңылтақ.
Осы ғой көңілінің аңсағаны,
Ер Сәкен бәрін көріп тамсанады.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ