Айдап бір сосын өңгесін,
Әкетті әрі – сәл жырақ.
– Қадірлі Бәкен – жан досым,
Қалдың ба солай, қалжырап.
Кубрин үйі – мекені,
Түседі еске бір кезек.
Балконда тұрып екеуі,
Сөйлеп бір еді-ау, тіл безеп!
Сәкендер сол күн құлады,
Тайынша деген қалаға.
Қалжырап жолда біразы,
Қалыпты өліп… далада.
Сонан соң
Бәрін тоғытып,
Қамады салқын сарайға.
Қатігездіктің қамыты,
Мойыннан түспес, қалайда?!
Бір-екі сағат тындырып,
Қайтадан сосын айдады.
Күн жүріп,
Әбден түн жүріп,
Қызылжар шетін жайлады.
– Сенбісің қайран Қызылжар,
Мағжанның туған мекені.
Айтылмай жатқан біздің зар,
Жан досқа қалай жетеді.
Адаспа, сен де шатаспа,
Күтеді сенің жолыңды ел.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ