ҚыЗылжар,
Бәлкім, Омбыға,
Апара жатқан секілді.
Ақмола қалып бір бетте,
Ағаштар басын сілкеді.
Мынандай үлкен дүрмекке,
Түрменің керек үлкені.
Аптыққан аттар,
Манадан,
Жүрісі әбден баяулап.
Түсіріп бір кез шанадан,
Айдады бәрін жаяулап.
Қасірет қайдан жолықты,
Басын бір тіккен қатерге.
Бәрінен қиын болып тұр,
Серікбайұлы Бәкенге.
Шыққандай бейне жау елден,
Аз емес ақтың лаңы.
Әлжуаз еді әуелден,
Әлсіреп барып құлады.
Жатқан жоқ оған алаңдап,
Жылжиды дүрмек бөгелмей.
«Өлмесең мейлі, өрем қап»,
Керегің қанша, – дегендей.
Бораннан, желден қалқалап,
Айналып қамқор панаға.
Бәкенді Сәкен арқалап,
Апарып салды шанаға.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ