О, сұмдық!
Оңбай мынау таяқ жеген,
Баланың Омар деген әкесі екен.
Омармен оқушы еді Сәкен бірге,
Жалдаған қатар келіп пәтерді де.
Алдында бала Сәкен,
Дәл бүгіннен,
Тұрғандай қауіпті жол – қатерлі де.
Дүниеге болған дейсің кім керегі,
Тірлігің күн кешкендей түрмедегі.
Баласын оқытам деп әке байғұс,
Заводқа жалшы болып кірген еді.
Тап келіп мына жайға тосын қандай,
Сәкеннің жас жүрегі шошынғандай.
Жарлыға жарық күннің өзін қимай,
Кемсітіп,
Кем-кетікті басынғандай.
Халы бар
Ардақты да, айбарлы да.
Біледі ол қулық, сұмдық, айлаңды да.
Дәл бүгін Сәкен көзі жетті анық,
Адамның бөлінерін бай-жарлыға.
Төзімі тастай болып шегенделді,
Сезімі көрер көзге көгенделді.
Сөнбейді,
Бұдан былай сенбейді ол –
«Адамның бәрі бірдей…» дегенге енді!
Қалайша бәрі бірдей көрінеді,
Бай болып,
Кедей болып бөлінеді.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ