Үн-түнсіз енді екеуі жатты ұзақ,
Астында бір көрпенің жасырынып.
Батса да талай күндер құса-мұңға,
Ұлан бел, ұлы дала ұшанында.
Болғандай бәрі де ұмыт,
Жатқаннан соң
Батырдың Ақжан ару құшағында.
Айналып кең сарайға үйі мүлде,
Шешкендей тағдырының түйінін де.
О, ғажап!
Бір тіршілік бүлкілдейді,
Білінбей Ақжан ару бүйірінде.
Батырдың мұны біліп – іші жылып,
Көңілдің хошы кіріп – сұсы құрып.
Жарқ етті көз алдына жарқын үміт,
Бір тұман кеудесінен ысырылып.
Көңілі ел көшкендей кеңіп кетіп,
Қалғандай бір мақсатқа сеніп, бекіп.
Сезген жоқ рахатты қазіргідей,
Жүргенмен анда-санда келіп кетіп.
Қайғысы қызығынан асып түсіп,
Бұйырған жол-жөнекей нәсіпті ішіп.
Бір ойға бекінгендей Кейкі батыр:
«Не пайда күн көргеннен қашып-пысып?
Құр жүрген қажеті не жалғыз бастың,
Күн кешіп арасында тау мен тастың».
Аяғы Ақжанымның ауырласа,
Деуші еді айдалада қалдырмаспын.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ