Осылай бара жатыр күндер өтіп,
Ауылды төңіректеп, іргелетіп.
Жасырын жар астында,
Жалғыз өзі,
Үйіне жетті Кейкі түнделетіп.
Ақжан да жатыр еді елегізіп,
Жас жүрек дүрсіл қағып, дене қызып.
Кейкіні қиялымен құшып-сүйіп,
Бейне бір түс көргендей нелер қызық.
Ешкімге бұл жүрісін білгізбестен,
Ай ауып, мезгіл еді жұлдыз көшкен.
Шәуілдеп әншейінде жатпайтұғын,
Ауылдың бір итін де үргізбестен.
Жып етіп кіріп келді қара қосқа,
Серт бардай алды-артына қарамасқа.
Аңсары – бар арманы Ақжан еді,
Ой да жоқ, уайым да жоқ одан басқа.
– Қорықпа, Ақжантайым, мына мен! – деп,
Еңкейіп төне берді емпелеңдеп.
Ақжанды құшағына баса түсті,
Басылмай бір құштарлық алған меңдеп.
Жайланып бір құмары басылғандай,
Жайы бар ашылғандай, шашылғандай.
Бір ауық мауқын басып, тоят тауып,
Батыр да махаббатқа бас ұрғандай.
Кеудеде қылаң беріп асыл үміт,
Кетердей жігерінен тас үгіліп..
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ