Қалың топ қалт-құлт етіп қалды іркіліп,
Ер Кейкі жалғыз өзі жауды бүріп.
Бетпе-бет келгендерін ілестірмей,
Шоқпармен құлатады бір-ақ ұрып.
Әскерлер шама келмей мұны ұстауға,
Айналды бас сауғалап жылыстауға.
Үстінде адамы жоқ ер-тоқыммен,
Шұбар ат бұрды басын Ұлытауға.
Шұбар ат жалғыз шауып кетті ұзап,
Әскерлер қалды аңырып құрған тұзақ.
Бірі айтты: «Аты кетті, өзі қалды,
Бір сілтеп қалғанымда түскен құлап».
– Әне! – деп тұра ұмтылды енді бірі,
Соңынан бес-алтауы өре тұрды.
– Құр жатқан тас екен деп, – қайтты әлгілер,
Ыза боп іштерінен құрып дымы.
Сонан соң өздерінен өзі безіп,
Тау-тасты тіміскілеп кетті кезіп.
Қайтадан біраз жүріп қосты басын,
Бұл маңда жоқ екенін әбден сезіп.
Қалың топ қала берді болып ғапыл,
Таусылып таба алмады айла, ақыл.
Оралып шұбар аттың алқымына,
Шығындап бірге кеткен Кейкі батыр.
Туған жер құмыңды да, тасыңды да,
Жүреді елің-жұртың қосып жырға.
Ұлытау сілеміне кетті сіңіп,
Айласын Кейкі сөйтіп асырды да.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ