Кемені қақпақыл ғып,
Қол добындай –
Ұстайды кейде уыста – тұра тұрып.
Күшейіп қара дауыл бағанадан,
Бір тынбай,
Жан алқымды сағалаған.
Аспаннан ағып түскен
Қара құстай
Су бетін қанатымен сабалаған.
Арпалыс –
Ала шапқын,
Бір ерегес,
Атылған ақ жол толқын – үдере көш.
Кемені бір батырып,
Бір шығарып,
Жеп-жеңіл –
Жаңғақ құрлы көрер емес.
Кей сәтте көз ілеспей екпініне,
Қылыштай жарқ-жұрқ етіп кетті мүлде.
Алдында бір көрешек күн болмаса,
Теңіздің кім шыдайды тепкініне.
Он күн бе,
Одан да көп –
Он бес күн бе?
Оқиға адам айтса сенбес мүлде.
Бір кеме
Жағалауға жығылыпты,
Жалғанда керек болмай енді ешкімге.
Көрген жан бұл сұмдықты түсіне алмай,
Маңына маңайлауға кісі бармай.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ