Мекендеп байтақ Орта Азияны,
Тапқандай мәңгілікке жаз ұяны.
Күзде де қызыл-жасыл гүлдер жауып
Көктемдей құлпыртады жазираны.
Тимейді суық лебі мұз-қарыңның,
Болмайды мұнда ешбір ызғарлы күн.
Зеравшан қыста ағады өлеңіндей
Өзбектің қара қасты қыздарының.
Көргенде ақ мақталы тауды алыстан,
Көргенде бұлбұлдарды самғап ұшқан.
Күрсініп ауыр дем ап, жаутаң қағып,
Қарайды көршісіне Ауғанстан.
Сырбай Мәуленов