Шөлдеген жердей жауынға,
Жыр құмар кезім болатын.
Бір күні біздің ауылға
Сау ете қалды топ ақын.
Қуанып қалдық біз-дағы,
Қуаныш – көркі баланың.
Сейіліп соғыс ызғары,
Сергіген кезі даланың.
Жиналмас халық мұндай көп,
Сыймай жүр бойға дарыны,
Көрсетті біреу «Сырбай», деп
Сидиған ұзын сарыны.
Ұсынып жұртқа жан гүлін,
Оқыды өлең не түрлі.
Басқадан гөрі әлгінің
Әлпеті бөлек секілді.
Тағатын елдің тауысса
Күткені шығар жаңа жыр.
Гүр ете қалған дауысқа
Дүр ете қалды бар ауыл.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ