Осы бір жай көңілімде түйін боп,
Хал-жағдайым бара жатыр қиын боп.
Саяжайды тілемеймін тау жақтан,
Әлі күнге басы бүтін үйім жоқ.
Әлі күнге көмір тасып, от жағам,
(Түнде – ұйқым, күндіз – күлкім тоқтаған).
Көрінгенге кіжінемін күйініп,
Әлдекімге сөз айтуға оқталам.
Әлдекімді боқтап қоям сыртынан,
Өз-өзімнен өрекпимін, жұлқынам.
«Миы мықты» министрдің баласы
Маған қарап күлетіндей мұртынан.
Жетім өстім,
Ерте кетті еркелік.
Күні-түні тырбансам да тер төгіп,
Байлық шіркін бермеген соң шылбырын,
Бір күрмеуге келмей қойды келте жіп.
Кейде тіпті ырза болмай барына,
Балалардың құлақ аспай зарына.
Емшек күткен жетім бала секілді,
Жаутаң-жаутаң қарап қоям жарыма.
Мен байғұсқа қарайтындай ол да аяп,
«Қайда барса, қойды-ау жолы болмай-ақ!» –
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ