Басылмай қойған желігім,
ашылмай қойған бағым ба? –
Түсінер екен мені кім,
түнеріп тұрған шағымда…
Ерсем деп есіл ерлерге,
терсем деп қырдан таза гүл,
қомданып, ұша бергенде
қай жақтан келген жаза бұл?
Түндерім төгіп бұлбұл үн,
жұлдызым төніп төбеден,
тірліктің мынау дүлділін
тұқыртып мінсем деген ем!..
Дүрілдеп өтіп ай, апта,
дүбірге көңіл тұр ма ауып? –
Орала берді аяққа
шырмалып өскен шырмауық.
Тартып бір кетер кезімде –
тағдырға жасар жоқ айла, –
Ап-ашық күннің өзінде
адасып жүрем тоғайда.
Айналып өмір ұршыққа,
аңсары жанның бір қанбай,
қарғылы төбет – қырсық та
қапталдай үріп, жүр қалмай.
Барымды келіп білші, аға,
бағымды менің кім алған? –
Аспаным ашық тұрса да,
адаса берем тұманнан…
Шыға алмай жүрмін құмардан
Сәкен Иманасов