1
Бес-алты жастың шамасы,
емес ем онша ірі де,
көршінің екі баласы
тиісе берді күніге.
Тиісті бірде өздері,
тиісті бірде топ құрып,
оңаша жүрген кездері
қоймайтын еді соқтығып.
Есімде бәрі: намысты-ақ
ұл едім онда мен дейтін,
ойнаған кезде жарыспақ,
«бәйгенің» алдын бермейтін.
Тайсалу ойда жоқ мүлде,
тобына кіріп тек бірден,
жүгірсем – озып кеттім де.
қашқанын қуып жеттім мен.
Мақтайтын ауыл дардай ғып,
атқа да шаптым тойда сан,
менікі болды бар «байлық».
ауылда асық ойнасам.
Болдым ба бөгет мен, тегі,
Тидім бе шын-ақ шамына.
көршінің екі тентегі
ұрына берді тағы да.
…Шомылып суға ерте бір,
айнала бергем мүйістен, –
тел өскен егіз тентек ұл
тұтқиыл келіп тиіскен.
Қаймыға қояр мен емес,
тартпадым, тіпті, тілімді,
басталды шарт-шұрт төбелес,
үлкені келіп, бір ұрды,
інісі қарап тұрмады,
жағама қолы жетті ме, –
қаттырақ батып тырнағы,
жауып бір кетті тепкі де.
Қырда еді көбі елдің де,
кісі жоқ бізге қой дердей,
күшіме ғана сендім де,
тістесіп көрдім, бой бермей,
Алғашқы жеген таяқ бұл,
ащылау еді содан да,
иттер-ай, тегі аяп бір,
қарамады ғой обалға.
Дал-далы шыққан танауға
жоқ еді жасар дәрмен де.
Маңымды барлап
қарауға
қалмаған шақта әл менде:
шықты ма даусым жылаған,
шырылдап берген сана ма, –
ақыры жетіп бір адам
килікті келіп араға.
Білмей де қалдым,
тосында
қай жақтан шықты қарт мына, –
зіркілдеп берді қос ұлға,
жағынан бір-бір тартты да.
Жабылып сонша… зәнталақ…
Кетейін деп пе ең өлтіріп,
Көздерін қара… қанталап!
Ұялас күшік… бөлтірік!..
Шықпыртып алып қос ұлды,
жіберді қартым еркімен:
– Тағы бір көрсем осыңды,
айтпады деме, өлтірем!
Ызадан іштей булыға,
кіргендей болып естері,
өтірік өксіп тұрды да,
жөніне кетті қос «пері».
Жадырап сонда тұрды әлем,
жайнап бір кетті төңірек,
Қыстығып,
әрең тұрған ем,
жіберсем керек еңіреп.
Саңқ етті қартым: «Тәйт, әрі!
Өсетін жігіт ез болмас,
Еселеп есең қайтады,
ақпасын, деді көзден жас!»
Қашаннан қарға тамырлы ем,
Қыдыр ма қонған дәл маған. –
Әйтеуір, ащы зәбірден
Құтқарып қалды әлгі адам.
Сәкен Иманасов