Ешкімге емінбейтін, телінбейтін:
кетпепті көз алдымнан сенің кейпің,
содан ба,
өзің десе өле жаздап,
тұратын тықыршып-ақ көңіл дейтін.
Қасыңда өте жүре не түндерім,
есте жоқ өнбес іске өкінгенің,
болса да көңіл үшін, пенделікпен
серт беріп,
сүйкіміңді кетірмедің.
Жаздым деп, құдайым-ау, елге неден,
кезімде дөңбекшіп те,
дөңгелеген,
өтірік уатқан боп,
жұбатқан боп,
күлдіртіп,
құр уәде бермеген ең.
Қайтейін,
біле тұра – мен де бәрін,
Кейде бір кейімеуге келмеді әлім,
Сонда да қала бердің
баяғы сол
айнымай мінезіңнен елге мәлім.
Жатса да табаныңда жер дөңгелеп,
жарқырап жүресің-ау елден бөлек.
Жарытып жұрттан ақыл сұрамадың,
жоқ еді бір адамың берген көмек.
Қосылып ақпасақ та бір арнада,
ұқсатам қыранға да,
шынарға да,
ешкімге емінбейтін,
жеңілмейтін
сол бейнең көкейімде тұрар дара!
Сәкен Иманасов