…Қайтесің осыншама болып алаң,
Маңдайға жазылғанын көріп алам,
талай құс саялаған көңіліңнің
бұйырса жетер еді төрі маған.
Бағалап бала жастан ерекше ерге,
Жүрегім қалып қойса керек сенде,
өзің біл,
көл етсең де көз жасымды,
өзің біл,
ел етсең де,
жер етсең де.
Бұл күнде бәрі маған кешірімді –
қаңтарда қарға жазып есіміңді,
қаққаным түнде келіп терезеңді,
баққаным күні бойы есігіңді.
Сұқ көздер,
қайтер демей,
көріп қалса,
өртендім құшағыңда өліп қанша,
түн бағып,
дегбірімнен айырылдым,
ұрланып,
оңашада жолыққанша!
Апыр-ай, ойласаңшы,
соның бәрі –
тати ма тағдырыма қолыңдағы!
Көптігі сөз болып па айыбымның,
қайранға қайығымның соғылғаны.
Баз кешсем барша тірлік, тұрмыстан да,
біреуі татыр ма сол тұңғыш таңға!..
Әлі де өзімді-өзім ұмытар ем,
қуатты құшағыңа бір қысқанда.
Ұмытпай жүрсең болды сол күнді елеп,
Мен үшін әлемдегі орның бөлек.
«Сұраймын өткеннен де,
кеткеннен де,
Ай маңдай арысымды көрдің бе?» – деп
Сәкен Иманасов