Әлі бізге ұсынатын күліп төр,
бәрімізден баяғыдай үмітті ел,
кең дүниені,
қарап тұрып,
тарылтпай,
тату-тәтті жүрейік те, жігіттер!
Кетті екен деп біреулердің бағы асып,
болдырмайық,
болмашыға таласып.
Қолымыз да қалды емес пе ұзарып,
жолымыз да баяғыдай әлі ашық.
Арыны асып,
арғымақтың үдеуін
көре тұра, көрмегенсіп, біреуін,
«Ұзап қайда бара қояр!» – дейтін де
ауық-ауық естіледі жүдеу үн.
Теріс қарап кеткеніңді жөн демес
тілеулестің болды қанша еңбегі еш.
Бөрі де өтіп кетті емес пе, ағайын,
бітетін шақ жетті емес пе енді егес.
Күні-түні көкейінен ел кетпес
өктем жігіт,
кетпен болды –
енді өтпес.
Оны қойып,
көтермелеп жүрдік-ау,
қайдағы бір жүгермекті…
шөлмектес.
Ауық-ауық шығаратын қатты үнін
азаматтың арқасынан қақты кім?
Қанша күшік келеді әлі шәуілдеп,
қапталынан қалмай үріп аттының!
Үміттеніп отыр деп пе ең текке аулың,
соның бәрін қоятын да жетті-ау күн.
Өзім тыйым салар едім,
амал не
әзір қолда өкілетті жоқ қаулым!
Сәкен Иманасов