Береке болмайтынын сездім де енді,
Мен сенен біржолата безгім келді.
Ашындым,
Амал қанша, аңсай тұра,
Тату шақ, тәтті рахат мезгілдерді.
Таппай да бұрынғы ыстық от түндерді,
Безіп-ақ қаншама рет кеткім келді.
Көріспей қоштассақ па деп те ойладым,
Теріспей қайдағы бір жоқ міндерді.
Жеңіліп қала беріп жүрегімнен,
Күндерім көп те болды құр егілген.
Бәрін де айтса деп те ақтарыла
Райдан қайтса деп те тіледім мен.
Түнеріп
аспанымыз біздің тұнық,
Кетем деп,
Кете алмадым жүз бұлқынып.
Бұлбұл боп күлдің қанша,
Көмейіңде
Қан шеңгел, қарақшыдай құзғын тұрып.
Сәкен Иманасов