Сейіліп салқындықта,
Бұрынғы өштік,
Әп-сәтте «атамыздың құнын кештік»,
Дос болып шыға келіп сәлден кейін
Жыр оқып,
Түні бойы дүрілдестік.
Жатпадық бұрынғыдай ілік іздеп,
Мақтадық бірімізді-біріміз кеп.
Қалмады (бізге салса) қазақта ақын,
Айтатын екеумізден іріміз деп.
Білмеппіз бұрынырақ мұны, сірә,
Ұлысы біз екенбіз,
Дұрысы да!..
Болмауға тиіс екен екеуміз де
Құдайдың (кісі түгіл) жұмысы да!
Шынында атағымыз кімдерден кем?
Қалайша білмегенбіз бір көргеннен!
Апыр-ай, адамырақ екенбіз-ау,
Айнала адамбыз деп жүргендерден!
Тең түсер жерді басқан бар мықтымен,
Бізде екен серілік те
Салдық кілең,
Қылжия құлағанша бірер құты,
Сілтесіп біразырақ алдық білем
Бәрі ұмыт –
басараздық, бұрынғы өштік,
Арылып…
«атамыздың құнын кештік».
Көптен бері көріспеген туыстардай,
Даурыға
Таңға дейін дүрілдестік.
Бармадық бұрынғыдай таласқа көп,
Жарасты әзіліміз,
Жарасты әдеп.
… Осылай ойда жоқта ұшырасып,
Біржола
Үйренісіп тарасқан ек!..
Сәкен Иманасов