Қарап тұрып: «Жақсылар жоқ!» – дегенге,
Қайтем енді – күйініп кетпегенде,
Бұ тірлікті несіне бұлдамақпын,
Жаман болып көрінсем көпке мен де!
Көпе-көрнеу көзге ілмей
Сені,
Мені,
«Жақсы болмақ қайда!» – деп керіледі,
Біз-ақ жаман болайық,
Сонда халық
Кімдер үшін қан төгіп келіп еді?
Өз кеудесін ажалға төсегенде ел,
Кімдер үшін алысты кешегі ерлер?
Кімдер үшін көз майын тауысыпты,
Жұлдыздарға жол тартқан не шеберлер?!
Ел бақытын әйгілеп,
Ер күресін,
Жақсылықтар жалаудай желбіресін!
Өзі жақсы бола алмай жүрген біреу,
«Жақсы болмақ қайда!» – деп кергімесін!
Мен, тегі
ағыл-тегіл тасып алмай,
Ешкімге халім болмас бас ұрардай,
Тілім барда –
Тартамын
Мұңымды алға,
Жұртымнан сырым бар ма жасырардай?
Үнімді шығармай мен басымырақ,
Кетердей сырымды ішке жасырып-ақ,
Ешкімге –
Өзек жарған өлең-жырсыз –
Өтсе деп жүргем жоқ өз басым ұнап!
Алқынған тынысына болып елең,
Жағынсам –
Жағынам да Еліме мен,
Дариядай ағыл-тегіл тасып барып,
Барымды
Барша жұртқа беріп өлем!
Сәкен Иманасов