Бәрін-бәрін дос тұтып төңіректің,
Елтіппен де еріппін…
Еңіреппін.
Дарындыға тұғыр да болғым келіп,
Арындыға айқаймен беріп екпін.
Әнім артық өзгеден,
Сәнім артық,
Бағым артық жігіттей,
Жаным артық,
Жүріппін-ау бақастық барын білмей,
Қызды-қызды күлкімен тағы балқып.
Арамызда болмастай қылдай күдік,
Бірге күліп жүргендей,
Бір қайғырып,
Өрескелдеу ісімнің өзін де елге,
Жеткізетін, «достым-ай», жырдай қылып.
Дардай қылып атымды, атағымды,
Жүретін «дос» көбейтіп қатарымды,
«Осал жерің осы ма?» – дегендей-ақ,
Дәлдеп тұрып жүректен ата білді.
Жанымда жарқылы мол от көбіне,
Шынымен-ақ сенімі жетпеді ме?
Болмаса басқалардан басымырақ
Барына сыбағамның өкпелі ме?
Жоқ!
Мұның барлығы да өзімді алдау,
Сірә, бұл ұзағырақ созылған дау…
Оған деген көңілде
Достық емес,
Ащы бір аянышты сезім қалды-ау!..
Сәкен Иманасов