Арғымақ мін де, ал құйғыт,
Қырлардан ұзап, шыңға өрлей.
Боздақтар талай жан қиды,
Шайқасып шығып үлгермей.
Мерт болып тұлпар барғанша-ақ,
Тұяқта жанған тастар қап.
Сүйе алмай қалған жарды аңсап,
Жанардан сұлу жас парлап.
Айқайға басып ұран сап,
Бақытты-ау солай өткендер.
Іздеген жарын шын аңсап!
Тауып, бір сүйіп кеткендер!
Соларды ғана аңыз ғып,
Дүбірлі тірлік жеткенше.
Арғымақ мін де, ал ызғыт,
Құздардан ұшып кеткенше!
Сәкен Иманасов