Өтсең, жаным, түгел бір дүбірлетіп,
Сұлуларды көргеннен дірілдетіп.
Айқастарда даусыңды асырып-ақ,
Шайқастарға бастарда бұрын кетіп.
Қарап қалар қыз балқып, ер үмітпен,
Алдыңда асау ағыс бар сені күткен.
Кірпігіңді қақпастан көктей өтсең,
Салдыртып бір сал мінез, серілікпен.
Өрлік жайлы өзгеге сырды ұқтырып,
Өрт боп жанып өтсең-ау, дүрліктіріп.
Дос үйіне жетсең-ау сағындырып,
Жайнап салар шақтарды бір күттіріп.
Жақсылық та жүрсең-ау жасап қанша,
Күлсең де бір көзіңнен жас аққанша.
Ақ жаныңды ұсынып тұрсаң-ау кіл,
Біреу сенің сыртыңнан тас атқанша.
Осылай бір тартсаң-ау таңға алшақтап,
Көңіліңді адал да аңғал сақтап.
Саңқылдап та айтсаң-ау айтарыңды,
Құрдастарың күмілжіп қалған шақта,
Жеткеніңнен жарығым, жетпегің көп,
Осылайша өткейсің көкте гүлдеп,
Жауың болса, қалсын да қарадай бір,
«Мынауыңның шалқуы-ай?» – деп те күндеп.
Осы болсын демеймін бар асылың,
Өмір де бір жорық қой, қарашы, ұлым,
Өзім іздеп келген көп қасиетті,
Сенен тапсам деп тұрмын, қарашығым.
Сәкен Иманасов