Ағайын, саған айтар сөзім бар бір,
Отымды өзің үрлеп, өзің жандыр.
Қашан бір тиді қылдай қиянатым,
Қапыда қате басқан кезімді аңдыр?
Алдымен кеттім қайда жүр десеңдер,
Жалындап жандым шалқып үрлесеңдер.
Сендерді ұққандай-ақ ұғып ем ғой,
Сендер мені ұға алмай жүрмесеңдер.
Маған қас бықсық өсек, бақас қылық,
Шындықты көзіңе айттым ап-ашты ғып,
Апыр-ай, ағайын-ай, әлде соны,
Жүрсің бе жамандықпен шатастырып.
Жо-жо-жоқ, өкпем де жоқ, анығы шын,
Жақсыны жақсы дейік танып ісін,
Тірлігім қымбат маған, баз біреудің
Шеніне емес, еліме жағу үшін.
Сол үшін күрес десең – күресе алам,
Мен кінә тағар деме, сірә саған.
Білем ғой, жүз адамның жақсылығын,
Жуып-шайып кетерін бір есалаң.
Ел барда, ақ тілекті туыс барда,
Адамға жаманшылық жұғысқан ба?
Бір басың кең дүниеге сыяр, шіркін,
Не жетсін бір аулаға сыйысқанға.
Сәкен Иманасов