Мамыражай күн ұяға батқанда,
Бота боздап, қозы шулап жатқанда.
Күн бойына елеңдеген тіршілік,
Түнмен бірге түсіп қалды қақпанға.
Мол олжаға кезіксем деп ырымдап,
Қозғалды жан-жануар жыбырлап.
Жер –анаға сыйынған бар қозғалыс,
Айтып жатыр бар шындықты сыбырлап.
Жел дыбысы тыныштықта ыз еткен,
Түнгі дала жым-жырттықты күзеткен.
Бүршік жарған махаббаты Ай-апа,
Жұлдызымен аспандағы түзілген..
Билік айтып биіктерге биіктен,
Түндер әсем ізгілікті иіткен.
Көкжиекті арманымен ағартып,
Таң шолпаны қош айтысты биіктен.
Сәуірхан Ахметов