Қызығын аңсап опасыз жалған бес күннің,
Қиялға еріп, ұйқылы-ояу кеш тұрдым.
Уақыт шіркін бұрылып қарап тоқтамай,
Бәрін де енді бастасам бастан кеш, құрбым.
Не берді маған, не берді саған тағдырың,
Ұшқалақ жастық ұятқа талай қалдырдың.
Сезімге еріп таңыңды атқан қарсы алып,
Іздедім бе екен жауатын бұлтын жаңбырдың.
Бәрін де енді аңсаймын бәрін елестің,
Елесің мүмкін қайтадан енді көрмеспін.
Жылжыған жылды ақтарып келіп қарасам,
Жастығың болып оралам десең сенбеспін.
Не берді маған опасыз жалған бес күнің,
Қызығым қайда, оянған сәтте ес білдім.
Айналып келіп өте алмай өмір өткелден,
Амалым қанша бәрін де енді кеш білдім.
Сәуірхан Ахметов