Адамда бұндай бола ма қатты,
Қиядан көздеп қыранды атты.
Тимеді оғы, далаға ылақты,
Сауысқан күлді ала қанатты.
Жаралғандай талғамы көкте,
Тау қыраны самғады көкке.
Саңқылдап дауысы аспанды тілді,
Кім білсін оның арманы көп пе?
Көрінбей кетті бұлттардан асты,
Тып-тынық күн дауылға басты.
Бәлкім қыранның көз жасыма,
Дауылдың арты жауынға ұласты.
Шөліркеген жер сусыны қанды,
Қыранын аңсап күрсініп алды.
Қатыгездігін кеш ұққан адам,
Көзінің жасын бір сығып алды.
Шүкірбай Ақназарұлы