Деді әкем: «Арпалыс, асауға мін,
Көңіліңді баспайды қашан да мұң.
Мен оралдым соғыстан мүгедек боп,
Енді сенің бейбіт күн – жасауларың».
Асыл бұйым тимеді мұра маған,
Жасау бер деп мен де, әке, сұрамағам.
Менің еншім – бейбіт күн сен сыйлаған,
Сенен қалған ақ бесік – мынау Далам!
Ақұштап Бақтыгереева