Жайықта тұрып оқ атып,
Еділге оғын жоғалтса;
Бір атқанда он атса,
Атқанын қардай боратса;
Құралайды көзге атса,
Құланды көріп белге атса;
Атқанын тастан өткізсе,
Садағының бір оғын
Жеті қабат жер астына кеткізсе,
Ол мергендікке жарасар!
Елпең-елпең жүгірсе,
Ебелек отқа семірсе;
Емендей белі бүгілсе,
Жібектей жалы төгілсе;
Күн-түн қатып желгенде
Жер адымын қуырса,
Жердің шаңын аспанға
Жел-құйындай суырса;
Ертеңнен шапса кешке озса,
Еңкеуден салса төске озса,
Еңіреуден қара қайырса,
Құланды қақтан айырса;
Берсе жемге тоймаса,
Қырық қалаулы қойға алса,
Еңселігі екі елі,
Егіз қиян шекелі,
Шекелігі үш елі,
Күдері белді күпшек сан,
Күдер асып жорттырса,
Арғымақ атқа жарасар!
Қызыл киім киінсе,
Қызбалықтан көрінсе,
Мұрат Мөңкеұлы