Жиылып Бегімбеттің жігіттері,
Бір жерге басын қосты біріккелі.
«Ханымыз» қанға жерік болған екен,
Салайық біз де барып бүлік!» – деді.
Батырдың мойынына қанын жүктеп,
Жайғасып қалай енді жанын күтпек.
Алмаққа батыр құнын, кек қайтарып,
Кетеміз дүние-мүлік, малын да үптеп.
Жері жоқ бізден қашып құтылатын,
Қалай да кезі келді ұтылатын.
Өзіміз қолдан қойып, хан сайладық,
Жөні бар басқа шығып «құтыратын».
«Құтыртып» болмас енді қойғанымыз,
Бетке ұстар сыпырылды қаймағымыз.
Келеді, Әбдіғапар, саған да өлім,
Іске асса орындалып ойдағымыз!
Осылай Бегімбеттер етті бітім,
Кісінің алатындай зәре-құтын.
Шығарды азаматын бір-бір үйден,
Қырық үй, яғни қырық түтін.
Асығыс қырық жігіт қонды атқа,
Тізіліп жауынгердей тұрды сапта.
Бетке алып «Көртоғайды» кетті аттанып,
Баяғы хан ордасын тіккен жаққа.
Басшысы – Көшімбек пен Бектепберген,
Жан ба олар күш-қайратын шектеп көрген?!
Олар да атышулы мерген еді –
Аң-құсты қанжығаға көп бөктерген.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ