Бақа мен кірпі

Бақа мен кірпі
Көлшік маңындағы көгалда бақа мен кірпі бір-бірінің түрін көріп, қайран қалысыпты. Көзі бадырайып, жүрегі лүпілдеген бақа:
– Тұла бойың түгел тікенек, не деген тұрпайысың! – депті кірпіге. Бақаға батпай бұйығып тұрған кірпі:
– Өзгелердің көзінше тұла бойың тыртиып жалаңаш жүрген сенің түрің де келісіп тұр екен! Түріңді көргенде денемнің түршіккенінші! – деп, тікенектерін тікірейтіп, тұмсығын тыжырайтып, күліп жіберіпті.
Екі аяғымен жер тіреп, еңсесін көтеріп, көлбақа іштей сескенсе де, есесін жібергісі келмей:
– Осы көк майсаға бір аунамай өмір бойы тікенек арқалаған тіршілігің құрсын! – депті көмейі бүлкілдеп.
– Бұт-борбайыңды шөпке жырғызып, жалаңаш жүрген сенің тіршілігің құрсын! – депті, кірпі тікенек арқасын шөгірге үйкеп-үйкеп қойып.
Бақа сол тікенек өзіне қадалғандай қаймығып, былай деп бақылдай жөнеліпті:
Жан сая деп білгенім,
Жалғыз ғана көл менің.
Жап-жалаңаш жүргенім,
Жай-мәнісі сол менің!
Жалынайын мен кімге,
Жан қысылса әрдайым.
Суға дереу сүңгуге
Жалаңашпын дап-дайын…
Бақа жайын түсінген кірпі де қыртысы жазылып, тіл қатыпты:
Бар шыныңды бүкпеген,
Мен де сенің өзіңдей.
Біреу көрсе, бүктелем,
Өлі-тірі сезілмей.
Домаланған тікенге,
Кінә барлар жолар ма!
Көне қоймас икемге
Мен бір жатқан шоғайна!
Жыланды да жабысып,
Жылжытпаудың ебі осы.
Қамшыласа алысып,
Қан болады денесі!
Кірпі соны айтып, жылан ұстағандай жиырыла қойыпты, бақа шоп етіп суға сүңги жөнеліпті.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *